Нэргүй шүлэг

Нууж дийлээгүй нулимсанд минь гомдол асгарч
Нимгэн тэрлэг шиг сэтгэл тэрүүхэндээ нэвтэрч
Санахын их дайдад чамаар би өвчилж ганцаардаад
Сарны асгарсан туяанаас зүүдээ нэхэж сэрүүн хонох нь гачлантай

Үнсэхэд үлдсэн уруулын будаг чинь арилаагүй шинээрээ байна
Тэврэхэд шингэсэн сүрчигний үнэр чинь саринаагүй гоёмсогоороо байна
Үнэндээ чи надад алга сэтгэл хоосон байна
Тэртээх жилүүдийн их дурдатгал бодол цуцааж намайг ээрэх нь гаслантай

Нэхэл ихтэй хайраар элгэндээ бэтгэрч
Нэг л насны хүслээр эр бие минь бэдэрч
Ганцхан чамайг үгүйлэн саналаа ч
Гараас чинь хөтлөх заяа дутуухан тавилангаа би яалтай

Он жил ирсээр, он жил одсоор л дэлхий эргэдгээрээ эргэсээр
Одоо ч би чамд хайртай хэвээрээ яг л анх учирсан шигээ
Чамаас сонссон бүлээн үг бүхнээр чинь дутахдаа
Чанад холын мөрөөдөлдөө нэг ийм хайраа бусдаас би нуучихсан

Инээгээд угтдаг арван наймтай жаахан охин
Ирээд тэвэрдэг нь зүүд мэт саринаад сэтгэл эзгүйрчихэж
Ичингүйрэнхэн үнсдэг улаахан уруул чинь бусдын мэдлийхн болоод
Их л алсын харамлалаас минь аль хэдийнээ явчихаж

Омголон явсан насыг минь оосорлож аргамжсан хайр минь
Оонын хоёр эвэр шиг даанч ижилдээгүй амраг минь
Ухаан дутуухан насыг минь уудалж ирсэн хонгор минь
Уулзвар нийлээгүй замаас минь салаад одсон амьдрал минь