Захидал

Бодлоос үргэлж зүүгдэн сэтгэл даллан шаналгаж
Борхон зүрхний хэмнэл уянгын аястай хорших шиг 
Харахгүй бол тэсэхгүй тэвчээр гижигдэн уйлуулж 
Хатуу дарс балгасан шиг хөлчүүхэн байнаа бүсгүй минь
Зүүрмэглэх шөнийн дунд ганцаардалд эзэмдүүлэн шаналавч
Зүрхний гүнд нуугдах хайр намайг аргадаж 
Тавилан холын чамд минь дуулах үгсийг зөөх гэж 
Тагжигар үзэг минь уйлж итгэлийн шүлэг тэрлэнэ
Өнгө мөнгөнд шунадаггүй сэтгэл болоод тэрүү 
Өөрийн чинь гоо үзэмжийг магтан дуулъя гэсэнгүй 
Үүрдийн амлалт гэдэг хуурамч болоод тэрүү 
Үнэнч л байвал болоо өөрийг би хүссэнггүй
Амьдралыг би арван хуруу шигээ мэдэхгүй ч 
Амьдрахыг одоо хүнээр заалгаад хэвтэхгүй 
Оршихыг би хэдий хүртэлхийг мэдэхгүй ч 
Олдсон энэхэн заяагаа өнөөдөр алдахыг хүсэхгүй
Наслал минь намайг ухаажуулсан гэж 
Намбатай царайлж худал хэлэхгүй 
Нартад ганцхан амьдрахын учир 
Надаас чамруу тэмүүлэх сэтгэлд зам тавиач
Бүлээрсэн гарыг чинь өвлөөр би дулаацуулъя
Бүрэнхийг үргээж шөнийг гэрэлтүүлээч нар минь 
Сайхан чинийхээ зүрхэнд сарнайн төгөл ургуулъя
Санчиганд минь буурал суутал мөрийг минь дэрлээч бүсгүй минь